"We waren enorm blij voor onze bewoners toen we hoorden dat we weer bezoek binnen mochten laten"

13 July 2020

Vanaf maandag 11 mei werd er in 26 verpleeghuizen in Nederland weer beperkt bezoek mogelijk. Op proef, en onder strenge voorwaarden. Verpleeghuis De Dormig van MeanderGroep was één van deze 26 verpleeghuizen. Dagbestedingscoach Miriam Vanhommerig (50) aan het woord over het bezoekverbod én de versoepeling daarvan in haar verpleeghuis.

“Binnen MeanderGroep werk ik als dagbestedingscoach op de somatiek afdelingen van De Dormig. Daarnaast ben ik ook actief in het Wijkpunt De Nieuwe Dormig waar buurtbewoners terecht kunnen voor een praatje of een activiteit.

De coronacrisis had een flinke impact op ons werk. Buurtbewoners mochten het verpleeghuis niet meer in, dus mijn activiteiten voor het wijkcentrum kwamen op een lager pitje te staan. In het verpleeghuis zelf echter, werd er juist meer van me gevraagd. Doordat groepsactiviteiten niet langer konden doorgaan, en bewoners geen bezoek meer konden ontvangen, moest ik omschakelen naar meer individuele activiteiten. We gingen bijvoorbeeld vaker een praatje maken of spelletje spelen met bewoners. En ook het feit dat onze vrijwilligers niet meer mochten komen, had een flink effect op ons. Zij nemen normaal veel activiteiten en informele contacten en praatjes voor hun rekening. Nu hun hulp weg viel, komt er meer druk op het personeel te staan. 

Toch ontstond er na een paar weken een soort van ‘nieuw normaal’. Hoewel best wat bewoners het nieuws volgen, werd het virus van tijd tot tijd al eens vergeten. Om het contact met familieleden zo goed mogelijk te onderhouden, hielpen we bewoners met beeldbellen of bij het raambezoek met familieleden. Ik denk dat het beeldbellen voor sommige mensen een vaste activiteit blijft. Bijvoorbeeld bij mensen met kinderen die ver weg wonen.

We waren enorm blij voor onze bewoners toen we hoorden dat we weer bezoek binnen mochten laten. Je merkte echt dat ze ernaar uitkeken, en dat het bezoek hen enorm goed deed, ondanks het feit dat er flink wat maatregelen – zoals het verplichte mondkapje – golden. Die maatregelen waren trouwens het meest moeilijk voor bezoekers. Zij zijn normaal gewend dat ze zich vrij over de afdeling kunnen bewegen en ook eens kunnen praten met de verzorging bijvoorbeeld. Dat mocht nu allemaal niet.

De periode met strenge beperkingen heeft bij ons best lang geduurd, namelijk tot 15 juni. Daarna mocht er vaker bezoek komen en werden meerdere bezoekers toegelaten. Vanaf 1 juli werden de deuren van het verpleeghuis weer geopend. Die strenge periode vanaf 11 mei vond ik zelf erg lang. Een hele week wachten op bezoek was voor veel bewoners toch erg lang. Ook hadden veel bewoners de behoefte om weer eens naar buiten te kunnen, voor een wandeling of om eens te winkelen met een familielid. Wat mij betreft hadden we meer stapsgewijze versoepelingen kunnen doorvoeren. Kleine stapjes die toch zouden helpen om de goede moed erin te houden.

Binnen de Dormig wordt nu gesproken over welke lessen we nu geleerd hebben in de periode van het bezoekverbod. Zo bekijken we ook of er zaken zijn die we misschien willen behouden. Op dit moment bijvoorbeeld mogen bezoekers niet met bewoners op de gezamenlijke huiskamer zitten. Door deze te reserveren voor enkel onze bewoners voorkomen we dat het daar onrustig wordt. Bewoners kunnen hun bezoekers ontvangen op de eigen kamer, of in het Grand café. Op die manier zorgen we ervoor dat het verpleeghuis voor alle bewoners een prettige plek is.” 

De AWO-ZL heeft de impact van de bezoekregeling op het welbevinden van bewoners, familieleden en medewerkers van het verpleeghuis onderzocht. De resultaten van dit onderzoek lees je via onze website: https://www.academischewerkplaatsouderenzorg.nl/rapport-verruiming-bezoekregeling